Γιάννης Ξανθούλης: «Κρατάω πάντα αποστάσεις από τους άλλους, είμαι λίγο περίεργο άτομο»

Ο Γιάννης Ξανθούλης ήταν καλεσμένος στο «EQ » του Action 24 και μίλησε με την Έλενα Παπαβασιλείου για τη ζωή του, τον χαρακτήρα του, την οικογένειά του, αλλά και τη Μαρινέλλα. «Ήμουν 25 χρόνων όταν γνωριστήκαμε με τη γυναίκα μου. Μεγαλώνουμε μαζί. Μου λέει τη γνώμη της, αλλά δεν συμμετέχει απόλυτα σε αυτό που κάνω. Είναι όμως ένας πολύ αντικειμενικός και μάλιστα πολύ αυστηρός κριτής. Εγώ γράφω με τα χέρια, οπότε εκείνη αναγκάζεται να κάνει γραμματεία στα βιβλία μου. Παρόλο που είναι Νομικός, αναγκάστηκε να γίνει και συνεργάτης μου.

Ο γιος μου γιατρός στη Νορβηγία. Πηγαίνω και τον επισκέπτομαι. Σαν μπαμπάς προσπαθούσα να είμαι όσο γίνεται συνεπής. Δεν ήμουν τόσο πολύ κοντά στο παιδί γιατί τότε ήταν μια πολύ δημιουργική περίοδος για μένα. Η σύζυγός μου ήταν πιο κοντά του. Εκείνος είναι πολύ καλύτερος πατέρας από μένα. Αντιλαμβάνεται πράγματα που δεν αντιλαμβάνομαι ούτε κατ' ιδέα εγώ. Είναι άνθρωποι μιας άλλης εποχής. Φαντάζομαι ότι έχει και ένα καλύτερο μυαλό όπως και η γυναίκα του, όπως και τα παιδιά του. Εγώ πάντα κρατώ αποστάσεις, είναι ο χαρακτήρας μου αυτός. Προστατεύω τους άλλους από μένα, δεν προστατεύομαι εγώ. Πιστεύω ότι είμαι λίγο περίεργο άτομο».

«Έτσι είναι ο κόσμος και έτσι θα συνεχίσει να είναι»

«Tο MeToo δημιούργησε πολλές αντιθέσεις και πολλές παρενέργειες. Φτάσαμε σε μια υπερβολή η οποία πια με ξεπερνά. Εδώ λογοκρίνουν τον Πλάτωνα και μάλιστα σε πανεπιστήμια που είναι ιδιαίτερα πεφωτισμένα. Χάσαμε το μέτρο, εδώ και πολύ καιρό. Πάντα υπήρχε ένας παραλογισμός στον κόσμο. Έγιναν πόλεμοι τρομακτικοί. Έγιναν καταστροφές. Αλλά και σήμερα, που υποτίθεται περνάμε μια μεγάλη περίοδο ειρήνης, τουλάχιστον εμείς οι Έλληνες, απορούμε δηλαδή πώς στέκεται ακόμα αυτός ο κόσμος. Δεν απογοητεύομαι με τίποτα. Έτσι είναι ο κόσμος και έτσι θα συνεχίσει να είναι. Όλοι το έχουμε πάρει απόφαση».

«Η Μαρινέλλα έδωσε τις μάχες της»

«Δεν είμαι βιογράφος, οπότε προσπάθησα να γράψω ένα βιβλίο για τη Μαρινέλλα, πιο πολύ σαν να ήταν ένα δικό μου βιβλίο, σαν ένα δικό μου μυθιστόρημα, με ηρωίδα μια γυναίκα, η οποία και αυτή είχε μια μυθιστορηματική ζωή. Και πραγματικά, όσο μιλούσαμε, πιο πολύ με ενδιέφερε αυτή η ζωή της, οι σχέσεις με τους ανθρώπους και λιγότερο η τραγουδιστική της παρουσία. Αλλά πέρα από εκεί, η ίδια έχει ένα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον σαν άνθρωπος. Ταλαιπωρήθηκε και πάλεψε για τη ζωή της, έδωσε και αυτή τις μάχες της. Αυτή την περιπέτειά της προσπάθησα να αποτυπώσω.

Τη Μαρινέλλα τη γνώρισα όταν κάναμε μια συνέντευξη για την Ελευθεροτυπία, το 1980, αλλά ήρθαμε πολύ κοντά όταν γυρίστηκε από τον Κουτσομύτη ένα βιβλίο μου, το «Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες» που πρωταγωνιστούσε. Ήταν η γυναίκα… κλώσσα. Μας μάζεψε όλους γύρω της και γίναμε μια παρέα πολύ στενή. Τα τελευταία χρόνια η ερμηνεύτρια ήταν η ερμηνεύτρια, αλλά πια ήταν ένας άνθρωπος πολύ δικός μας. Μιλούσαμε για φαγητά με τη Μαρινέλλα. Το φαγητό μας ένωνε. Πείνασε πάρα πολύ στη ζωή της. Γιατί ξεκίνησε από έναν μικρό θίασο. Ήταν αναγκασμένη να δουλέψει για την οικογένειά της για να επιζήσει. Και έδινε πραγματικά αγώνα ζωής. Και μάλιστα σε δύσκολο χρόνο. Οπότε έλεγε: σε αυτό το σπίτι δεν πετάμε φαγητό. Το τιμούσε».

«Η άνοια είναι μια δυστυχία»

«Προσπαθώ να θυμάμαι πάντα τα πρόσωπα των δικών μου ανθρώπων. Όταν χάσουμε την ανάμνηση, όταν σβηστεί η μνήμη, αυτό είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί στον άνθρωπο. Τότε επέρχεται ο πραγματικός θάνατος. Αλλά όσο ζούμε είναι καλό να θυμόμαστε, αν όχι τις φωνές, τουλάχιστον τα πρόσωπα των ανθρώπων, τα βλέμματά τους.

Τον θάνατο τον φοβάμαι. Τον φοβηθώ, δεν τον φοβηθώ όμως, θα έρθει. Η άνοια είναι κάτι τρομερό. Και δυστυχώς το έχω δει σε πολλούς ανθρώπους. Αυτό είναι μια δυστυχία. Το να είσαι ένα ζωντανό πτώμα».